In het huidige tijdperk worden al onze omgevingen beïnvloed door menselijke aanwezigheid. Microplastics verstoren wereldwijd ecosystemen, olielekken komen voortdurend voor, watervervuiling leidt tot de massale uitsterving van organisch leven en de vernietiging van koraalriffen; zelfs als de mens plots van de aarde zou verdwijnen, zou de aanwezigheid van de mens gevoeld worden, als een klopgeest in een spookhuis, een geest die alle organische en niet-organische levensvormen nog millennia lang blijft achtervolgen. De mens zou afwezig zijn, maar tegelijk alomtegenwoordig.
Dans is in veel opzichten fundamenteel verankerd in het menselijke lichaam. Zelfs wanneer choreografen experimenteren met scenografie, kostuum of technologie, blijft het dansende lichaam de centrale drager van betekenis, expressie en handelingsvermogen. Maar kan dans bestaan zonder de directe aanwezigheid van een menselijk lichaam? Hoe ziet een ‘afwezige aanwezigheid’ van de mens eruit in dans? Wanneer houdt dans op menselijk te zijn? Kunnen niet-menselijke lichamen vorm geven aan dans en choreografieën? Kunnen we omgevingen creëren waarin (assemblages van) objecten de centrale choreografische actoren zijn?
Het is ons doel om manieren te vinden om om te gaan met de onvermijdelijke vragen rond meer-dan-menselijke agency. De motivatie om ons op deze kwesties te richten, vertrekt vanuit de overtuiging dat een posthumanistische benadering van beweging kan leiden tot meer inclusieve artistieke praktijken, waarbij onderlinge verbondenheid, kwetsbaarheid en wederzijdse zorg centraal komen te staan.
Beeld: (c) Sarah van Wingerden
Update: mei 2026
