Hoe maak je een documentaire over een reeks filmscenario’s die nooit bedoeld waren om verfilmd te worden? Dit project gaat aan de slag met het archief van de zogenaamde Prix de l’image, een scenariowedstrijd die tussen 1937 en -39 georganiseerd werd door de surrealistische visionair Henri d’Ursel. Opgevat als een appel aan de filmische verbeelding, ging de wedstrijd op zoek naar denkbeeldige cinema’s die lak hadden aan de commerciële, materiële en esthetische logica van het industriële filmcircuit. Ondanks zijn korte bestaan, liet het initiatief een archief na van ruim 60 scenario’s van diverse pluimage. Wat ze gemeen hebben, is dat ze geschreven zijn om nooit verfilmd te worden.
Het archief van de Prix de l’image geeft een unieke inzage in zowel de verbeelding van een tijdperk, als een fascinerend hoofdstuk binnen de Belgische filmgeschiedenis. Op die manier spreken de scenario’s bijna een eeuw later nog steeds tot de verbeelding. Dit project verkent de mogelijkheden om dit potentieel aan te boren. Daarbij wordt hun onderliggende principe — een film in woorden — opnieuw geactiveerd. Uiteindelijk beoog ik een paradoxaal scenario voor een documentaire over onverfilmbaar materiaal te schrijven. Dit kan verscheidene vormen aannemen en beschouwt de relatie tussen technologie en verbeelding.
