‘Reweaving Ourselves’ is een onderzoeksproject dat de band met textiel wil herstellen door de relatie tussen wever en materiaal te waarderen en te humaniseren. Zo biedt het een manier om weerstand te bieden aan de tegenstelling tussen tijd en productie in geïndustrialiseerde samenlevingen. De link tussen weven en natuur is diep verankerd in inheemse tradities uit het mondiale Zuiden, maar komt ook steeds vaker voor binnen de industrie. Vanuit die traditie wil dit project een intieme, zintuiglijke relatie met textielmaterialiteit naar voren brengen, en zo bijdragen aan een dekoloniaal begrip van kunst en ecologie.
Het project omvat een reeks werken rond het mummificeren van fruit en groenten – een daad van conservering en zorg voor het leven zelf, met erkenning van de menselijke afhankelijkheid van de natuur. Er wordt katoen gebruikt om hoezen te weven die de ontbinding van het levende lichaam begeleiden. De gemummificeerde objecten vertellen een bijzonder verhaal – over de cyclus van leven en dood, en over de zorg voor een “levend beeldhouwwerk”.
De kern van het project ligt in het onderzoek naar die grenszone tussen leven en dood, de voortdurende verandering van levende organismen die het tijdelijke overstijgen. Hoe kunnen organische materialen ondanks alles behouden blijven in de tijd? Wat betekent duurzaamheid binnen zo’n kwetsbare staat van onderlinge afhankelijkheid? Door materiaal- en sociaal onderzoek naar textieltechnieken en -geschiedenissen opent dit project nieuwe inzichten en alternatieve manieren om kunst te verbinden met milieubewustzijn en ecologisch denken.
